رفتن.
همیشه مرا به یاد این بیت میاندازد:
میروی و مژگانت خون خلق میریزد
تیز میروی جانـا ترسمت فرومـانی..
.
نبودن.
ابرها کنار میروند، دیگر ستارهای نیست و تو گویی رفتهای و جای خالیات شبیه هیچ جای دیگری نیست. طعم گس خودش را دارد و مزهی دلزدگی میدهد؛
.
«تا جایی که بشود رنج را تقسیم کرد،
رنجِ تو رنج من هم هست.»
_آلبر کامو؛ نامه به ماریا کاسارس🍁
مرا هر کس که بیرون میکشد از گوشهٔ خلوت
ستمکاریست کز آغوشِ یارم میکِشد بیرون
- صائب تبریزی
زنده بودن کافی نیست،
باید زندگی کرد.
باید زندگی را چلاند
و تا آخرین قطرهی آن را
بیرون کشید و نوشید.
- آناهیتا چشمه علایی
من حاضرم یک دکمه از پیراهنت باشم
طاقت بیارم سردیِ کنجِ کمدها را ..🍁
- مهدی مهدی زاده