آنچه آدمی را نابود می‌کند پستی و فرومایگی روح اوست، و ابتذال غم‌ها و شادی‌های او، که در این صورت آدمی به هر نوع خفت و خواری تن می‌دهد تا به لذتی دست یابد. - رومن رولان | ژان كريستف

لحظهٔ دارچین . . #مجتبی_شکوری

این بود سزای منِ دلخسته‌ی عاشق ؟ شیرینِ رقیبان شده‌ای از لجِ فرهاد . . ؟!

از من فقط خبر داشت، همین . . مثل مردمی که می‌دانند جایی از جهان جنگ است . - رسول ادهمی

و در آخر هر قلبی قاتل خود را دوست دارد! ؛ - سید تقی سیدی

ناله را هر چند می‌خواهم که پنهان برکشم سینه می گوید که من تنگ آمدم «فریاد کن» - امیرخسرو دهلوی

- ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﺷﮏ ﺑﺮﯾﺰﯼ ﮐﻢ ﻧﯿﺴﺖ .

آن‌قدر از تو می‌‌نویسم تا فارسی تمام شود. -صفحه ۳۶-

یوسف که رفت، عمه خانم کاسه بلور پر آبی را که دستش بود و در آن برگهای سبز نارنج انداخته بود پشت سرش به زمین ریخت و رفت که پشت سر مسافر، سوره انعام بخواند و به جهتی که مسافر رفته فوت کند.. آدمیزاد چیست ؟ یک امید کوچک، یک واقعه‌ی خوش چه زود می‌تواند از نو دست و دلش را به زندگی بخواند ؟! اما وقتی همه‌اش تودهنی و نومیدی است، آدم احساس می‌کند که مثل تفاله شده، لاشه‌ای، مرداری است که در لجن افتاده . . . - سووَشُون | سیمین دانشور

- شب' را چه گنه ؟ حدیث ما بود دراز . . .