برگرد ! با تنهایی و آوارگی‌ات به کجا می‌گریزی ؟ 'قلب من منزل و موطن توست . . .

می‌کوشم تا سخنی بر زبان نگویم ، تا شاید جنونم را پنهان کنم ! امّا 'چشم‌هایم به هنگام دیدارت . . .

- چه عشق نابلدانی که همنشین تواند.

- بغلم کن که مرا سخت نفس می‌آید.

تداوم بارانِ' چَشمانم ، ذره ذره بودنت را ز قلب و #دل پاک می‌کند.

گم کردیم. در میان بالا و پایین و حواس پرتی‌‌ های زمانه و دنیا، یادمان رفت. فراموش کردیم این‌را که دنبالِ این چیز و آن چیز رفتن، که هر روز تمام حواسمان را به خود می‌کشد، برای امروز و دیروزمان نیست؛ همیشه از هیچ و نداشتن و گمشدگی، پیِ موجودی و داشتن و پیدایی بوده‌ایم. و شیرینیِ این کوچ و حرکتِ به سمت داشتن، میان همان بازی‌های بچه‌گانه در باغچه زمین افتاد و یادمان رفت دوباره برداریم . . . گم کردیم و بعد از آن دیگر بازی های دنیا، خشمگینمان کرد و هم‌بازی هایمان را رقیب نشان‌ِمان داد. #دل‌تورا

همه آباد‌نشینان ز خرابی ترسند ، من خرابت‌شدم و دم‌به‌دم آباد‌ترم

- بغلم کن، تو توانی و توان نیست مرا.

ز خود جداشدگان پُرس درد تنهایی . . . که هرکه دور ز مردم فتاده تنها نیست !