ما عقل خویش را سر عشق تو باختیم. حسین جان ..

رسید کار به جایی ز عاشقی ما را که در قبیله‌ی ما هر‌که بود مجنون شد

پشت ابر معصیت ماندیم و نابینا شدیم..

نصیبم شد غمت الحمدللّٰه .

سلام بر او که می‌دانست چه پیش رویش قرار دارد و از پای نایستاد.

از خون تو به سر زده تا عرش هر چه هست حتی خدا به داغ تو گردیده سوگوار

‌

فقط به یک شرط توبه‌ات را می‌پذیریم! و آن اینکه نام این پنج تن را بر زبان جاری کنی. یک به یک نام می‌بُرد و قسم میداد. به نام مبارک پنجمین آنها که رسید؛ دلش آشوب شد و اشک‌هایش جاری! به جبرئیل گفت: چقدر اسم عجیبی بود! چرا قلبم با گفتن نام او شکست؟ جبرئیل گفت: بر این فرزندت مصیبتی وارد خواهد شد، که تمام مصیبت ها و رنج‌های دنیا در برابرش هیچ است! آدم باز هم از واقعه پرسید: و جبرئیل کربلا را با جزئیات برایش شرح داد که او را غریب، تنها، و تشنه در کنار آب شهید میکنند و... به انتها که رسید آدم ابوالبشر، مانند مادری که جوان از دست داده است، بلند بلند گریه میکرد.... #اباعبدالله | بحارالانوار،ج۴۴،ص۲۴۵

نوبت به روضه‌های لهوفت نمی‌رسد ترکیب‌بند محتشمت می‌کشد مرا..

و حزن پیراهنت که بدست مبارک مادرتان از عرش الهی آویزان شد بیشتر از هر اندوه و غمی عالمیان را در بر گرفت.