من خود آن گوشوار می‌دادم. دُر به آن نابه‌کار می‌دادم .. #روضه

خبر آمده که کودکان و مردان اسرائیلی، امروز در حال از بین بردن بسته‌های غذایی و پزشکی ای بودند که برای کودکان و مردمان غیر نظامی فلسطینی فرستاده شده بود. ما با که ها طرف هستیم؟ این‌ها حتی جایی که منافعشان در خطر نیست و شرایط مهیّاست تا با یک کار بتوانند کمی از سیاهی اسمشان را در چشم چند ساده‌دل و ساده‌لوح کم کنند، دست از آشوب نمی‌کشند و بد نهادیشان را به رخ می‌کشند. ما با این ها خیلی فرق داریم. از زمین تا آسمان. از کهکشان تا کهکشان. بزرگ ما اویی بود که در هنگام غلبه و برتری، ظلمی به مثابه‌ی ظلم دشمن را در حقشان روا نمی‌داشت و به سپاه امر می‌کرد: به قدر حاجت از آن آب - فرات- برگيريد و اجازه دهيد كه شامیان هم از آب برگيرند؛به خدا سوگند، با ايشان همچون خودشان مقابله نمى كنم. بزرگ ما اویی بود که به لشکر دشمنی که برای متوقف کردنش راهی شده بود، به لطف و رحم رفتار می‌کرد. «علی بن طعان محاربی» می گوید: من آخرین نفر از لشکر حرّ بودم که به کربلا رسیدم و بسیار تشنه بودم و اسبم نیز . هنگامی که حسین عطش من و اسبم را دید، گفت: برو آن شتری را که بارِ او آب است بخوابان و آب بنوش. وقتی مَشکِ آب را برداشته و خواستم بیاشامم، آب از دهانه ی مشک می ریخت؛ حسین گفت: لبِ مشک را برگردان. اما من بسیار تشنه و خسته بودم و گفتم: نمی توانم! وقتی او این را شنید برخاست و لبِ مشک را برگردانید و من و اسبم را سیراب کرد. آری بزرگ ما اویی بود که رفتارش با غلام و چاکر خود به‌مانند رفتارش با فرزند خودش بود، فرزندِ شاه. غلامِ ترک او پس از آنكه به زمين افتاد حسین عليه السلام بر بالينش حاضر شد و چون حضرت اظهار علاقه او را به خود حس کرد، گريان شد و صورت بر جبينش نهاد. و غلام كه از اين همه محبت به وجد آمد، شادمان شد و فرياد زد: «مَنْ مِثْلي؟ وَ ابْنُ رَسُولِ اللهِ واضِعٌ خَدَّهُ عَلى خَدِّي»؛ كيست همانند من كه پسر پيامبر صورتش را بر صورتم قرار داده است. آری به راستی مَن مثلی؟ کیست به‌مانند من، و کیست به‌مانندِ ما با این منش بزرگانمان.

من خواٰهرتم، جای مادرتَم.

از ما که روبروی تو بودیم حُر بساز

در آن میانه که حُر بر زمین افتاد، دستی به سرش آمد. چشم گشود و دید ابی‌عبدالله(ع) است؛ گفت: می‌دانستم آقایی اما فکر نمی‌کردم دستمال بر سرم ببندی. اینجا، سریع‌الرضا مصداق یافت. حضرت با زبان حال فرمود:من آیینه‌ی صفات خدا هستم، ما سریع‌الرضا هستیم، کینه نگه نمی‌داریم، توبه کردی، گذشتیم... - استاد فاطمی نیا

چاییِ روضه‌ی تو اشرف مشروبات است.

شما به من یاد دادی؛ تحت هر شرایطی، باید دوید سمت آغوش امام حسین...

پدرم یاد به من داده، عمو را عشق است.

‌ نزدیک شدن به ولی خدا مهم ترین رکن هدایت و دگرگونی مسیر ما به سوی مقصود اصلی و غایت نردبان تکامل ماست. کَندن و جدایی از غیر او و پیوند خوردن با راه او، و غرق شدن در سیلی که او جاری کرده. آری! کوبیدن عَلَم حق‌نما در میان جهانیانِ آشوب‌گر و تحسین‌کننده‌ی بد‌ نَهادی و رذالت، سیل است و خراب می‌کند هرچه هدایت‌گر شر را. و قاسم‌بن‌الحسن شاهد و گواهِ اعلای این اصل است؛ در آن هنگامه‌ای که از مرگ در راه عمو و عسل دم می‌زد.

شبیه جام عسل قامتم کش آمده است به شوق آن‌که به من هم کمی بغل بدهی.

حسینِ من خوشبخت آن‌که در ره تو قامت می‌کشد.

بست عمامه؛ همه یاد جمل افتادند.