شما به من یاد دادی؛ تحت هر شرایطی، باید دوید سمت آغوش امام حسین...

پدرم یاد به من داده، عمو را عشق است.

‌ نزدیک شدن به ولی خدا مهم ترین رکن هدایت و دگرگونی مسیر ما به سوی مقصود اصلی و غایت نردبان تکامل ماست. کَندن و جدایی از غیر او و پیوند خوردن با راه او، و غرق شدن در سیلی که او جاری کرده. آری! کوبیدن عَلَم حق‌نما در میان جهانیانِ آشوب‌گر و تحسین‌کننده‌ی بد‌ نَهادی و رذالت، سیل است و خراب می‌کند هرچه هدایت‌گر شر را. و قاسم‌بن‌الحسن شاهد و گواهِ اعلای این اصل است؛ در آن هنگامه‌ای که از مرگ در راه عمو و عسل دم می‌زد.

شبیه جام عسل قامتم کش آمده است به شوق آن‌که به من هم کمی بغل بدهی.

حسینِ من خوشبخت آن‌که در ره تو قامت می‌کشد.

بست عمامه؛ همه یاد جمل افتادند.

شیب گودال و شاه بی رداء 😭 . با حال مناسب بشنوید .

ذره ذره چون علیِّ اکبرم میبوسمت این به جای بوسه هایِ بر عبایی که زدی

سیزده تا سیزده تا نیزه بیرون میکشم در إزای سیزده جام بلایی که زدی..

غرق در حال پریشانی خود بود که دید پدرش میگوید : اصغرم را بدهید تا که سیراب دو کف آب گوارا گردد طفل را بابا برد باز هم در دل او نور امیدی پر زد خواست تشویش بیاید به سراغش اما غم به خود راه نداد گفت اینبار علی سیراب است💔

این روضه حالت روایت‌گری داره.