غرق در حال پریشانی خود بود که دید پدرش میگوید : اصغرم را بدهید تا که سیراب دو کف آب گوارا گردد طفل را بابا برد باز هم در دل او نور امیدی پر زد خواست تشویش بیاید به سراغش اما غم به خود راه نداد گفت اینبار علی سیراب است💔

این روضه حالت روایت‌گری داره.

و در میان دست های علی، دل خود را نیز به خاک سپرد 💔

ز میدان بازمی‌گردند پسر گردنش کج ، پدر گردنش کج..

قبر اما عجیب تاریک است، کودکم کوچك است،می ترسد.. 😭

بارالها به جای گهواره، پسرم را به گور بسپارم.؟

رو دستای سرد رباب چشماتو ببند و بخواب

یارالی علی... آب آزاد شده جات خالی علی😭

رباب و دستها را بمانند گهواره تکان دادن..

غزه، هر روز کربلاست...

‌ روضه های اصغرش ما را متوجه می‌کند که هیچ «باید»ی در عالَم وجود ندارد. انسان انتخاب می‌کند که به کدام سو برود و چه کند. تا کجا غرق در نور و سعادت شود؛ و یا تا کجا غرق در باطل شود که گلوی فرزند ولی خدا را که بر خلاف میل او دستور می‌دهد ذبح کند و افتخار به آن... امروز نیز همان انتخاب و همان گزینش باقی‌ست. این‌که یادِ حسینی را زنده بداریم که فقط در کربلا و ذکر مصائبش محدود می‌شود، و یا یادِ حسینی را زنده بداریم که هنوز روبه‌رویش حرمله‌ای به نام اسرائیل و استکبار ایستاده... و اگر بنا بر اولی باشد، حب الحسینِ لایجمعنا؛ والله حسینی که در کربلا مانده و جریانش به امروز کشیده نشده، ما را جمع نمی‌کند. ‌