در خاطره، چیزی جز انگیزه نباید حضور داشته باشد. خاطراتی که بگریانند، بسوزانند، بشکنند، به درد بیاورند؛ اما برنینگیزانند، خاطره نیستند، زهرند؛ زهرِ قتّاله؛ خاطراتی که سرد کنند، خسته کنند، کسل کنند، ناامید کنند و به پوچی و بیحالی بکشانند، خاطره نیستند، بیماریاند: جنون.
- آتش بدون دود _ نادر ابراهیمی
انسان، تا آن حد تشنه، و آن وقت عزیزِ من، ای کذاب! تو میگویی صد ها چشمهی جوشان را به گذشته فرستاده ای؟ شاید خواب دیدهای. تا تشنه ها هستند، چشمه ها به گذشتهها نمیروند؛ و تا گرمازدگان، رودخانهها نمیگذرند. نه تو از کنار رودخانه میگذری، نه رودخانه از کنار تو. هر لحظه که اراده کنی، کمی بالاتر، فقط کمی، یا به موازات تو رودخانهییست_ در حرکت، پر شور و پر غوغا.
- آتش بدون دود _ نادر ابراهیمی
هدایت شده از مَرقومه
شاعری کسب و کار عشّاق است
«من که این رَه به خود نمیپویم»
- ریحانهشناوری
هدایت شده از مَرقومه
فاطمیه پررنگترین نقطهی سرخ تاریخ است که هربار ما از دست گذاشتن روی آن غفلت کردیم، خواستند روی آن پا بگذارند. از همان صبح اولین روز دنیای بدون فاطمه[س]، که میخواستند -زبانم لال- با نبش قبر و نماز بر پیکرش عادی سازی کنند و حادثه را دفن کنند؛ تا همین امروزی که تنها بنرهای مشکی با نوشتهی زرد، تمام جلوهی فاطمیهی شهر است. هرسال، هرچقدر از فاطمیه بگویند، هرچه کتاب بنویسند - که 'اگر' بگویند و بنویسند - باز هم فاطمیه نقطهی پنهان و مظلوم تاریخ است.
فاطمیه آن روزگاری است که پای منبر سخنران، پای تبیین ماجرا، مردم به هوش، گوش تا گوش ایستاده باشند. آن ایامی فاطمیه است که مداحی از صرفِ بروز عواطف و تخلیهی هیجان بیرون بیاید و بر پاشنهی حماسه و شعور و انسانسازی بچرخد. فاطمیه آن زمانی است که مردم حقیقتشناس شوند، دشمنشناس شوند، «مُوالٍ لمَن والَیت، مُعادٍ لمَن عادَیت» را بفهمند، پای «سلمٌ لمَن سالمکم» ها عاقلانه بایستند، تلاطم موج القائات، جریانشان را عوض نکند، و عاشقانه پای «حربٌ لمَن حاربکم» ها شاهرگ گرو بگذارند. فاطمیه آن روزی است که حتی جرقهی حواشی سرخ پوشان، زیر عظمت و جلال سیاهیهایِ روضههای استکبارستیزی خاموش شود. فاطمیه وقتی است که کودکان، مرگ بر اسرائیل و آمریکا را میان اشک روضه بیاموزند و غاصب و ظالم روزگارشان را بشناسند.
فاطمیه همینهاست؛ و مگر فاطمهی زهرا سلام الله علیها جز اینها را میخواست و برای جز اینها غریبانه عروج کرد..؟
- ریحانه شناوری
به جای کور اگر در دوزخ افتم، نَبْوَدَم باکی
که میدانم به خصمِ من نخواهی داد جای من
- محتشم کاشانی