پیراهن ِکهنه بر بام عرش پرچم شد آه، بخوان محتشم، روضه؛ محرم شد.

_

بنشین مرو که خواب نیاید به چشم ما یکسال شد بخاطر امشب نخفته ایم!

در روح و جان من، می‌مانی ای وطن!

نوکری خرده شیشه دار من را هم بخر من به غیر از این ریا چیزی ندارم یاحسین - شبیر نجفی

بر سرم منت نهادی نوکرت باشم حسین اینچنین تقدیر کردی عمر شیرین مرا

حسین‌«ع».. ما رو برگردون.

وقتی کاروان اسیران کربلا به مدینه برمی گشت، غمی جان کاه وجود زینب(ع) را می آزرد؛ این که چگونه از خرابه و شام دل بکند؟ نوگلی از بوستان حسین(ع) در این خرابه آرمیده، شام بوی رقیه(ع) را می دهد؛ رقیه ای که یادگار برادر بود و نازدانه پدر و در دست زینب(ع) امانت. او چگونه بی رقیه به کربلا و مدینه وارد شود؟ غم سراسر شام را گرفته و گریه ها، باز هم سکوت شهر را در هم شکسته است. (ابن طاووس،۱۳۸۵: ۳۴۵).

مرا از کربلا تا شام، زینب زنده آورده. و الا من کجا و این همه صبر و شکیبایی...

عالم نمی بیند دگر تکرارِ زینب.

میگفت من دست از عمویم برندارم الّا شود بازویم از خونِ وضو تر میگفت ای شمشیر ها دستم مگیرید مرگ ار جگر دارد بیاید رو به رو تر

سلیمان کربلا