هدر نرفت ز پرتاب چله‌ها تیری امیرِ علقمه از بس که قدّ و بالا داشت «علی‌اکبر لطیفیان»

یا عباس ارکب بنفسی أنت یا أخی.

ای اهل حرم سیر ببینید پدر را

ای ایران بخوان آقای کریمی!

دیوانگانت با صدای اذان صبح و ظهر عاشورا گریه میکنند. دیوانگانت با صدای اذان مغرب عاشورا کاش زنده نباشن.

تو پسرِ بوتراب منی ای واجب احترام حسین‌ع

من زینب صبور تو بودم ولی حسین هنگام قتل صبر تو، صبرم تمام شد

راس تو را به روی نی هرچه نظاره میکنم سیر نمیشود دلم نگه دوباره میکنم

ای خفته در مزار، سر از خاک کن برون، احوال ِچاکران تو بعد از تو درهم است...

چه چیزی مهم است؟ برای من اولویت اول وطن است. اگر بدانم من و تمام عزیزانم نیستیم ولی وطن هست دلم آرام است. اگر تیر و خنجر در قلبم باشد ولی خار در پای وطن نباشد دلم آرام است. اگر تنم خاک شود و گلی در وطن بروید دلم آرام است. اگر نفس نکشم و نسیمی در وطن بوزد دلم آرام است. دلم وطن است. اولین مادر و آخرین گهواره را به بهای تمام جهان نمی‌فروشم. تمام آنانی که عزت داشتند ایستاده برای وطن چشم از جهان فروبستند، عزت در وطن است. اگر روزی یک نفس در دورترین افکارم اندیشه‌ی پشت کردن به وطن باشد، آرزو می‌کنم نفس بعد را در جهان نباشم. جان وطن است و جان باید بماند.