هر روز تقلا میکنم که به این ساعت برسم ساعتی که هر کی می‌ره پی کار خودش و دیگه توقع و کاری نیست جز اینکه بخوابیم

میترسم خیلی زیاد به ویژه از کمک خواستن

چرا هیچی تغییر نمیکنه

از خودم بدم میاد از این سست بنیادی از این سست عنصری از این سست ارادگی و بی حالی و تنبلی و فرسودگی و خستگی و کسلی از این ضعف دائمی از این بی قراری و بی عملی و بی خاصیتی

بعضی از این ادمین ها رو میبینم با خودم میگم اینا چند سال پیش منن،منم مثل اینا بودم

کتاب هم زبان اصلیه و ترجمه میخواد

نیوفتم مثل دو ترم قبل

به وضعیت اظطراری رسیدم

۳ روز تا امتحان

پسر عموی ما با یه امتحان ریاضی سرویس کرد ۶۰ بار من با این ریاضی کار کردم باز داره میاد

روز به روز همه چی مزخرف تر و بد تر میشه

استرس دارم