اصلا دوست ندارم موقع سختی یکی بیاد از خدا واسه من بگه چیزی بهش نمیکنم ولی توجهی به حرف هاش نمیکنم

این چاه چرا تموم نمیشه

از زندگی و تمامی سختی هاش متنفرم حتی اگر خوشی هم داشته باشه

واقعا وقتی وارد یک بحث تیز اختلافی میشم چهار ستون بدنم میلرزه مصداق بارز جمله نیچه که میگه«مردم نمیخوام حقیقت رو بشنون چون نمیخوان توهماتشون از بین بره» سر همین موضوع من یه درس عمومی ورداشتم ولی چون دیدم سر کلاس بحث اختلافی میشه دیگه نرفتم و حذف هم نکردم انقدر احمقم ولی گاهی ناچارم چون ذهنم اجازه نمیده نرم دنبال سوال هام

چه کنم دست خودم نیست

از سرگردانی بدم میاد از مشخص نبودن از حرکت بر اساس حدس و گمان

الان دارم خودم رو سرزنش میکنم که چرا مثل بقیه نیستم

در بدبختی گیر کردیم

غبطه میخورم به توان های کلامی،علمی و تحلیلیه بقیه

بیچاره بابام

یه لحظه خودم جاش قرار دادم چقدر این بشر سختی کشیده و میکشه

ای تف به این روزگار