من از ۱۸ سالگی و ۲۰ سالگی شور و اشتیاق و اطمینان خاطر میخواستم ولی مبهم از تر از گذشته ام
اندوهگین شدن بیش از اینکه خواستنی باشه غیر ارادی و درونیه پس سرزنش بقیه که چرا ناراحت نیستن بی معناست
وقایع هر چقدر هم تلخ بشه بلاخره عادی خواهد شد پس زور زدن واسه غمگین نگهداشتن بقیه کار احمقانه و نشدنیه نمیدونم بعضی ها چرا آنقد زور میزنن