عجب وابستگی دارم به تنهایی اصلا بعد دو ساعت تحمل یک جمع دیگه سخت میشه

نمی‌فهمم بعضی ها چطور به راحتی در جامعه ای دچار تشدد فکری هست زندگی میکنن من که دوست دارم برم تو غار

امشب عروسی رو نرفتم بابام کلا تحویلم نگرفت رفت

مشکل اصلی رو نمیتونم بگم واسه همین فرافکنی میکنم چون اصلا نمیدونم مشکل چیه

مشتق رو نخوندم انتگرال نمی‌فهمم ماتریس رو نخوندم نه کوییز رفتم نه تکلیف دادم رسماً این ترم از ریاضی فرار کردم

فکرو خیال ما رو میکشه

حوصله ندارم مثل زمین و زمان رو به هم بدوزم

پس چیزی نمیگم کم خردیه دیگه

هیچ چیز کمک نمیکند؛ یا خودم به داد خودم میرسم یا دیگر تمام شده ام. #نیچه

در شهر خاموشی‌ها، در خیابان‌های بی‌سایه، جایی که دیوارها دروغ می‌گویند و پنجره‌ها به فریب می‌خندند، مردی ایستاده است با بغضی کهنه در گلویش، با دستانی خالی از امید، با چشمانی که آسمان را نمی‌بیند. مردم عبور می‌کنند، بی‌آنکه بپرسند چرا بی‌آنکه بدانند چگونه بی‌آنکه بفهمند هیچ چیز جز حرکت، جز تکرار، جز روزمرگی، جز پوچی باقی نمانده است. و شب سایه‌هایش را بر سر شهر می‌ریزد، و فردا بار دیگر به دنیا می‌آید بی‌آنکه چیزی تغییر کند، بی‌آنکه کسی بیدار شود. #شعر

زیاد می‌شنوم این جمله رو که «از زندگی خسته شدم».

زندگی بعد از ۱۸ سالگی ترکیبی است از سردرگمی،فکرو خیال فراوان،غم،اضطراب،تنهایی