گاهی ماه را مینگرم و با خود میاندیشم؛ شاید زیباییِ او در کامل بودنش نیست، در این است که هر بار میشکند، کم میشود، ناپدید میگردد و باز از نو متولد میشود.
بزرگ شدن شاید همین باشد؛ اینکه لبخند بزنی، حرف بزنی، بخندی و هیچکس نفهمد در گوشهای از قلبت چه طوفانی برپاست.