کاش بیایم یسری چیزا رو دوباره عادی کنیم؛ مثلا موی بدن‌ دماغ بزرگ و غوز دار کاملا فارسی حرف زدن لباس تکراری پوشیدن حتی تو مهمونیای خاص و خیلی چیزای دیگه

-

نمی دونم چرا ولی فقط دیگه حوصله هیچ سریال و فیلم و کیدرامایی ندارم ، آهنگام مسخره شدن ، هیچ غذای و خوراکی به وجدم نمیاره و کلا اون شور رو واسه لحظه های زندگی ندارم .

أربعين ١٤٤٨

من همیشه یه حرفی میزنم، اونم اینکه هیچ‌کدوم از ما نمیدونیم دل و روحمون چقدر از صافیِ زندگی گذشته(اصلا گذشته؟) بخاطر همین در هر لوکیشن و موقعیت زمانی باشیم، به نفس‌هایی که برامون دعا میخونن و به یادمونن نیاز داریم. چه‌بسا منی که کنار ضریحم دل پاکی نداشته باشم، اما شمایی که حسرت موقعیت من رو می‌خورید پاک‌تر از من باشید و بیشتر از من الک شده باشید. به یاد همه‌تون هستم، ولی من خیلی به نفس‌های گرم شما نیازمندم_خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنید. وقتی دارید با خدای خودتون مناجات می‌کنید یادتون نره برای کسایی که تو منجلاب دنیا دست‌و‌پا می‌زنن و نجات پیدا نمی‌کنن هم دعا کنید. پ.ن: روبه‌روی هر حرمی که بودم ویژه دعاتون کردم.

امیدوارم هرسال بری کربلا و مارو یاد کنی((:

آخرش هیچی برا من وینچنزو نمیشه((((:

این جمله "حق برایم دوستی باقی نگذاشت" رو الان داریم زندگی میکنیم(:

آروم‌ترین گوشه‌ی اینترنت پینترسته. نه دراما، نه بحث، فقط چیزای قشنگ.