ما همانیم هنوز. یکی از آن ۳۶ میلیون ایرانی در روز اشغال خرمشهر. که بقول رجائی یک قرص نان را سیوشش میلیوننفری میخوریم ولی زیر ذلت نمیرویم. و نرفتیم. ما همانیم هنوز. ما یکی از آن سه سرباز ایرانی بر پل آهنی جلفاییم که تا نفس آخر در برابر ارتش سرخ شوروی ایستادیم تا خاک ندهیم. ما آن پیرزن روستایی در برابر چشمان ستارخانیم که مشتمشت خاک خوردیم و گفتیم خیالت راحت سردار، ما خاک به دشمن نمیدهیم. ما دلیران تنگستانیم هنوز، درمیان نخلهای بلند جنوب؛ سینه داده به گلولههای سربی انگلیسی. ما فهمیدهی نوجوانیم زیر شنیهای تانک بعثی. ما چمران و وصالی در پسکوچههای پاوه در برابر خاکخواهی تجزیهطلبان. ما همانیم هنوز. بگو ما را بخوانند. ما را مرور کنند. بگو تهدیدهایشان را به دریا بریزند. که اگر ذرهای از خاک مطهر خارک به پوتین سربازهایشان چسبیده باشد، به خون خود آن را میشوییم و خارک را گورستان بزرگ دلتافورسهای آمریکایی میکنیم. به خارک خوشآمدید. جمعیت ۹۱میلیون نفر!
«مهدی مولایی»
https://eitaa.com/m_molaie110
