‹به‌نام‌ِخدای‌حضرت‌ابوتراب!›'✨

رفقا دیدید خیلی وقتا شده یه کار خوب رو انجام میدیم، ولی اون نتیجه ی مطلوب رو نمی گیریم!

مثلا با وجود نماز خوندن، بازم درگیر گناهان کوچیک و بزرگ میشیم، با اینکه میدونیم خدا تو قرآن گفته نماز از زشتی ها وگناهان آدم رو دور میکنه!..

میخوایم قرآن بخونیما، ولی حالشو نداریم میخوایم نماز اول وقت بخونیما، ولی نمازمونو میزاریم برای لحظه آخر، چه بسا بعضی وقتام خدای نکرده قضا میشه...!

میدونی چرا روحمون اونجور که باید از نماز تاثیر نمیگیره؟ یا اصلآ چرا با خوندن دعای عهد، قرآن، حال نمی کنیم؟ لذت کافی رو نمی بریم؟

بهت بگم؟ یه دلیلش اینکه دقیقا نمی دونیم داریم چی کار می کنیم!

چون دلیل کارای خوبمون رو نمی دونیم!

یک کلام چون درباره شون تفکر نمی کنیم!

میدونی، داریم حفظی عمل می کنیم! طبق عادت هر روز نماز می خونیم.. طبق عادت دعای عهد می خونیم.. طبق عادت دفتر خودسازی پر می کنیم...

حالا علم روانشناسی در این مورد یه حرفِ حقی میفرماد!

اونم اینکه وقتی ما یه کاری رو از روی عادت انجام میدیم، دوتا خاصیت در اون کار به وجود میاد!. دو تا خاصیت متضاد!..

خاصیت خوب اینکه وقتی ما به انجام کاری عادت کنیم، اون کار برامون راحت تر و سریع تر میشه! و اما خاصیت بد... هرچی بیشتر به انجام یک کار عادت کنیم، از توجهمون به اون کم میشه..! اون کار، تبدیل میشه به یه کار طبیعی، غیر فکری و غیر هدفی!