‏من پشیمونم. پشیمونم که چرا یه سری جاها صبر و تحمل کردم؛ باید پرخاش می‌کردم‌؛ باید داد می‌زدم. اشتباه کردم به روی خودم نیاوردم.

“گفت: دنیا پوچ و بی‌ارزش است. هیچ ارزشی ندارد. گفتم: حرف‌های خوب بزن. دنیا بی‌ارزش نیست. فقط انسانی زندگی کردن خیلی سخت است.” - عباس معروفی

زندگی فردا نیست. زندگی، امروز است. زندگی قصه عشق است و امید؛ صحنه غمها نیست.

‌ یه اصطلاحی هست به‌نامِ ambivalence؛ مثل وقتایی که یه‌ آدم بهت آسیب میزنه ولی هرکاری میکنی نمیتونی ترکش کنی! و حداقل یبار تو زندگیِ هممون، این موضوع طنابِ دار شده و پیچیده دورِ گردنمون :)))

ای کاش ندیده بودمت …🖤❤️‍🩹

. میانه‌ی راه ایستاد و از خودش پرسید: یعنی تمام زندگی همین است؟ «همین تحمل کردن‌ها، صبر کردن‌ها و دوام آوردن‌های اجباری؟»

مدتی است که فیلمها را نمیتوانم در یک مرحله تماشا کنم. نصفه میمانند یا در چند نوبت میبینم. کتابها نصفه می مانند و پرسه ها هم زود خسته می کنند، بر می گردم. انگار رفته رفته آدم نفس کم می آورد. یک چیزی در وجود ما از کار افتاده یا شاید خسته است و دقیقا معلوم نیست که چیست.

وقتی آب خنک دم‌ دستت نباشه، با آب ولرم تشنگیت برطرف میشه، اما عطش وحشتناکی که داری نه، زندگیم دقیقا همینه؛ با هرکسی میتونی بری تو رابطه، ولی فقط یه نفر هست که میتونه کاری کنه عطشِ هیچ آدمیو نداشته باشی دیگه.

:)

در آخرین خط نامه ی خداحافظی‌اش نوشته بود: «دلم با رفتن نبود، اما دیگر راهی نداشتم.»

جمله ی «اگه تو نیای منم نمیرم» خیلی ناز نازی و دوست داشتنیه ازش خوشم میاد .