ماه چه هلال باشه چه کامل اسمش ماهه؛ هیچوقت ماهیت خودشو از دست نمیده.
توام اگه تو برههای از زندگیت هستی که خسته و غمگین و پژمردهای، هنوز هم ماهی، هنوزم میدرخشی.
اینو هرگز فراموش نکن.
این غمها از زیبایی و ارزش تو کم نمیکنه.
تو هیچوقت نمیتونی آدمی رو نابود کنی که توی همه چیز زیبایی میبینه؛
حتی درد.
بعضی حرفا رو نه میشه زد، نه میشه خورد؛
میمونه سر دلت میشه دلتنگی، میشه بغض، میشه سکوت، میشه همون وقتا که خودتم نمیدونی چه مرگته.
تو قرار نیست یهو فراموشش کنی،
انقدر دلتنگی میکشی و تو خودت مچاله میشی،که بالاخره ی روز صبح از خواب بیدار میشی و میبینی دیگه هیچ حسی بهش نداری.
میگن چشم کسی که ظاهراً زیباست رو دوست داره، عقل کسی که درکش میکنه و میشناستنش رو دوست داره، قلب کسی که امنه و مهربونه رو دوست داره، روح کسی که شبیهشه رو دوست داره.
خواستم بگم با چشم و عقل و قلب و روحم عاشقتم.
راستش را بخواهی قلب من استعداد غریبی در دلتنگی دارد. من نه تنها برای آدمهای رفته زندگیام؛ بلکه حتی میتوانم دلتنگ آن شخصیت درونیام شوم که سالها است صدایش را در قلبم نشنیدهام.
درونگرا بودن اینجوریه که هر حرفی میخوای بزنی، حس میکنی لزومی نداره اینو بگی، میخوای از مشکلاتت صحبت کنی، میگی خب مگه اینا میتونن واسم کاری کنن؟! بگم که چی؟! اینجوریه که دیگران فکر میکنن افسردهای، درصورتی که فقط از اضافهگویی خوشت نمیاد.
«حضورش در اندازهای نبود که بتواند تمام جاهای خالی را پر کند، اما نبودنش خلأ معرکهای بود.»