آبان. بعدِ تو قایقم مانده در گِل.

حقیقتاً خیلی وقته تنها اولویت من اینه که از خود دیروزم آدم بهتری باشم و به هدفایی که توی زندگی برای خودم مشخص کردم برسم. ارزش و عشقی که توی وجودم هست رو به خودم بدم و تایمم رو برای خودم بذارم. دیگه برام ذره ای اهمیت نداره که کی می‌خواد بمونه و کی می‌خواد بره، این زندگی منه و فقط به خودم اختصاص داره.

یعنی تو دلت تنگ نشد؟ بعد اون‌‌همه رفت و اومد. هیچ صدایی هیچ تصویری، هیچ بویی حتی هیچ آدمی تو رو یاد من ننداخت ؟!

❤️‍🩹

نه آنچنان ناامید که بمیرم، نه آنچنان امیدوار که زندگی کنم، ایستاده‌ام در میانه، ادامه دهنده.

. بعد از تو دیگر نتوانستم کسی را دوست بدارم، و همین تو را بس که نفرین کردم هرگز نتوانی کسی را دوست بداری.

قبل از اینکه به این جمله برسی و احساس پشیمونی‌ کنی، نشونه هارو ببین، و به خودت بیا.

من آدم شدیدا استوری ‌ریپلای کن، آهنگ ‌فرستنده، خوش‌ برخورد و از ویژگی‌های مثبت بقیه تعریف ‌کنی هستم. چون خیلی به فکر بقیه‌م؟ خیر. در واقع من زیاد به کسی جز خودم و یه عده‌ی محدودی که خیلی دوسشون دارم فکر نمی‌کنم. اما از اینکه به آدما حس خوبی بدم و توجه کنم خوشم میاد. فک کنم خوشمم میاد کسی باهام مهربون باشه و توجه کنه و حتی جای خاصیم در زندگیش نداشته باشم.

قشنگ بود.

زخم‌هایم را به یادگار نگه داشته‌ام، مثل نشانه‌هایی از گذشته. عادت کرده‌ام به درد و گاهی حتی فراموش می‌کنم که مرهمی برایشان وجود دارد. سکوت، تنها همدم من است و تنهایی، شریک غم‌هایم.