❤️‍🩹

نه آنچنان ناامید که بمیرم، نه آنچنان امیدوار که زندگی کنم، ایستاده‌ام در میانه، ادامه دهنده.

. بعد از تو دیگر نتوانستم کسی را دوست بدارم، و همین تو را بس که نفرین کردم هرگز نتوانی کسی را دوست بداری.

قبل از اینکه به این جمله برسی و احساس پشیمونی‌ کنی، نشونه هارو ببین، و به خودت بیا.

من آدم شدیدا استوری ‌ریپلای کن، آهنگ ‌فرستنده، خوش‌ برخورد و از ویژگی‌های مثبت بقیه تعریف ‌کنی هستم. چون خیلی به فکر بقیه‌م؟ خیر. در واقع من زیاد به کسی جز خودم و یه عده‌ی محدودی که خیلی دوسشون دارم فکر نمی‌کنم. اما از اینکه به آدما حس خوبی بدم و توجه کنم خوشم میاد. فک کنم خوشمم میاد کسی باهام مهربون باشه و توجه کنه و حتی جای خاصیم در زندگیش نداشته باشم.

قشنگ بود.

زخم‌هایم را به یادگار نگه داشته‌ام، مثل نشانه‌هایی از گذشته. عادت کرده‌ام به درد و گاهی حتی فراموش می‌کنم که مرهمی برایشان وجود دارد. سکوت، تنها همدم من است و تنهایی، شریک غم‌هایم.

شوق تسلیم تو بودن لحظه لحظه تو تنم بود بهترین تصویر عمرم عکس زانو زدنم بود...❤️‍🩹

یه شاعر چجوری از چشم افتادنو توصیف می‌کنه؟ بدین شکل : خراب شد تصویرش، حتی اگر خدا فرستد باران اسیدی برای تطهیرش، برف و پاکی برای تشبیهش، محمد و عیسی برای تضمینش، یا که شیطان برای تقصیرش، تمام شد؛ خراب شد تصویرش.

❤️‍🩹

یاد بگیریم تا آدم‌ها از احساسات‌شون خیلی واضح صحبت نکردن، هیچ قصه‌ای توی سرمون نسازیم.