وَ لَا يَنْكَشِفُ مِنْهَا إِلاّ ما كَشَفْتَ
و هیچ اندوهی برطرف نشود مگر تو آن را از دل برانی.
- دعای هفتم صحیفه سجادیه
«بالغ شدن» يعنى بفهمى يه گفتگوى عميق
و يه معذرت خواهى، مى تونه خيلى از تنشها رو حل كنه؛ ولى خيلى از آدما به اين اندازه بالغ نشدن (:
من اون روزی كه داشتم با يكی حرف ميزدم و همش تورو به جای اون تصور ميكردم، فهميدم بايد تا آخرش تنها باشم.
آدم ها همانقدر زیبا هستند که اندوه را از قلب دیگران میتکانند. مهم نیست صاحب چه چهرهای باشی، مهربانی تو را تبدیل به زیباترین آدم دنیا میکند.
ولی قبول داری بعضی آدما حیفت میکنن؟ حرف و عملشون یکی نیست، اعتمادتو، احساستو، قلبتو، عقلتو، حال خوبتو، حتی غنج رفتن دلتو حیف میکنن، کاش آدما رو با حرفاتون و کاراتون حیف نکنید (:
یک روز که از همه چیز دست کشیدم تا برای تو خانهای باشم، پشت در ماندم! قلبی اگر داشتی برای این جمله ساعتها گریه میکردی ..
اندوه ما از این نبود که زخم میخوردیم
بخاطر این بود که از کسانی زخم میخوردیم که در آغوششان گرفته بودیم !
آدم گاهی مینشیند فکر میکند به گذشتهاش، به اینکه چه روزهایی را از سر گذرانده و بعد خودش هم از دوام آوردنش متعجب میشود.