چرا نباید صریح بگویم که دوست داشته شدن از سوی کسی که دوستش می‌داری آن حس و حالتی است که در واژۀ عام و عادی خوشبختی نمی‌گنجد.

قدرِ اون یکباری که بدجور قلبتون شکست رو بدونید، اگه الان از پس هرچیزی میتونید بربیایید صدقه سر اون اتفاقه.

:)❤️‍🩹

📩 تازگیا مد شده همه می‌گن:       می‌خوایم آدم‌های سمی زندگیمون رو کنار بذاریم       ولی هیچ‌کس نمی‌گه:       می‌خوام روی خودم کار کنم تا آدم بهتری باشم،       همه به شکل نارسیستی تصور می‌کنن بهترینن و        بقیه مقصر و گناهکار.      شاید خودت آدم سمی دیگرانی، روی خودت کار کن...

قطع رابطه با کسی که به رفتارهای ناسالم خود ادامه می‌هد و تمایلی برای تغییر ندارد ترک کردن او محسوب نمی‌شه بلکه مراقبت از خود است.

+میدونی؛ آدما همیشه مثل یک خدا باهام رفتار می‌کنن. -یعنی چجوری؟ +منو نادیده می‌گیرن مگه اینکه چیزی ازم بخوان.

بنظرم همه آدما یبار باید تا تهشو برن، تا ته هر چیزی که عمیقا میخوانش، برن و تا جون دارن بجنگن و صدشونو بذارن، انقدی که زخمی بشن، خسته بشن و برگردن. میدونی چیه؟ برد و باخت مهم نیست، مهم اینه که تهشو دیدن، کسیم که تهشو دیده، بعدا حسرت اینو نمیخوره که کاش تلاش میکردم شاید میشد.

(:

زندگی شاید همینه؛ کنار اومدن با چیزی که نمی‌تونیم تغییرش بدیم، دوست داشتن چیزی که همین حالا وجود داره و ساختن چیزی که هنوز نیومده ...

گمان می‌کند اگر بگریزد نجات یافته است، دریغا که اندوهِ انسان بودن سنجاق است بر سینه‌ی آدمی (:

به قول عباس معروفی: «تو عزیز دل هزار نفر می‌شوی، اما عزیز دل عزیزت نیستی. و این غم‌انگیز است.»

. ‏خدارو چه دیدی؛ شاید پر گرفتیم، شاید خنده هامونو از سر گرفتیم، شاید شُد.