منتظر می‌مانیم تا زمانش برسد؛ چرا که در مسیر رشد، همه چیز زمان خودش را دارد و تعجیل در آن، حاصلش بیماری‌ست. «درختان، با اصرار باغبانان زودتر شکوفه نمی‌دهند.»

نگاه توروخدا با دستای خودم چطور اینجا رو تبدیل به خانه ی ارواح کردم

از وقتی این کانال و طرد کردم نقش اکسی و برای من ایفا کرده که هی دلم میخواد بهش برگردم ولی جلوی خودمو میگیرم

اصلا منو یادتونه ؟ فکر کنم با خودتون میگید این کیه دیگه من اینجا چیکار میکنم بعد تقق روی گزینه ی ترک کانال میزنید

شکر خدا زندگیم حتی از قبل هم کسل کننده تر شده

رویت آدم برفی در دانشگاه

دانشکده ی جدیدم حدودا 35 دقیقه بهم نزدیک تره ولی من مجبورم باز به دانشکده ی قبلی رفت و آمد داشته باشم و مسیرش دیوونه ام میکنه واقعا

موقعی که دارم از در اصلی دانشگاه قبلی وارد میشم و میبینم هنوزم دستگاه اسکن چهره چهرمو شناسایی میکنه و اطالاعاتم میاد بالا و میتونم برم داخل کلی خوشحال میشم هنوز از نظر احساسی آماده ی این نشدم که برای ورود به دانشگاه خودم بخوام با حراست سوال جواب کنم. لعنتی من نون و نمک این دانشگاه و خوردم یعنی که چی شما اینجا چیکار داری😾

نمی‌دونم چرا نمیتونم این فعالیت های دانشجویی و صنفی رو جدی بگیرم دلیل خاصی نداره واقعا همایش و تشکل برام یه چیز مسخره و سرگرمیه

یه سریاهم هم چنان قیافه میگیرن واسه آدم که انگار نه انگار جفتمون تو متروییم🗿