“أحب الخریف” قالت لی ومن یومِها وأنا أتساقط به من گفت که "عاشق پاییزم" و از آن روز در حال فروافتادنم #محمود_درویش 📸فاطمه_مظفری @dorde_dard

بیم است که سودایت، دیوانه کند ما را . . . @dorde_dard

دلی یا دلبری، یا جان و یا جانان، نمی‌دانم همه هستی تویی، فی‌الجمله، این و آن نمی‌دانم بجز تو در همه عالم دگر دلبر نمی‌بینم بجز تو در همه گیتی دگر جانان نمی‌دانم یکی دل داشتم پر خون شد آن هم از کفم بیرون کجا افتاد آن مجنون، درین دوران؟ نمی‌دانم دلم سرگشته می‌دارد سر زلف پریشانت چه می‌خواهد ازین مسکین سرگردان؟ نمی‌دانم اگر مقصود تو جان است، رخ بنما و جان بستان و گر قصد دگر داری، من این و آن نمی‌دانم مرا با توست پیمانی، تو با من کرده‌ای عهدی شکستی عهد، یا هستی بر آن پیمان؟ نمی‌دانم نمی‌یابم تو را در دل، نه در عالم، نه در گیتی کجا جویم تو را آخر من حیران؟ نمی‌دانم کلیات #عراقی، تصحیح سعید نفیسی، چاپ دوم، نشر گلفام ، ۱۳۶۲ ، با مقدمه ناصر هیری، غزلیات، غزل ۱۸۰، صفحه ۱۰۵ 🎙#فاطمه_مظفری @dorde_dard

چقدر درد به لب‌های بسته مُهر شدند چه بغض‌های نجیبی، چه گردن‌آویزی! شعروعکس #فاطمه_مظفری @dorde_dard

آیینه را به سمت تماشا گذاشتم در چشم‌هاش وسعت دریا گذاشتم من درد بیقراری مجنون خسته را هربار پای حسرت لیلا گذاشتم جایی برای شکوه‌ی دنیا نبود که سر را به روی سینه‌ی صحرا گذاشتم یک کوله‌بار خسته پر از  رنج انتظار در جاده‌ی نیامدنت جا گذاشتم گل داده داغ سینه‌ی ما هر چهار فصل هر جا قدم زدم به غمی پا گذاشتم دنیا برای سوختن ما کفاف نیست این فصل را به فرصتِ فردا گذاشتم . . . شعروعکس #فاطمه_مظفری @dorde_dard

قدم زدن گاهی از گریه‌کردن غم‌انگیز‌تر است.

مواافقم

انبوه روشنایی صبح هزار بار کابوس‌های هر شبِ بیدارِ روزگار از عمر بیش رفته و کوتاه مانده است نزدیک ایستگاه نهایی‌ست این قطار ما در بساط یک دل دیوانه داشتیم آن‌هم که باختیم همان اولِ قمار ای عشق جرعه‌های شرابت تمام شد ما را سپرده‌ای به شبِ رنجِ پُرخمار کوتاه کن بلندی  یلدای هجر را شاید بهار با تو بیاید به این دیار . . .  #فاطمه_مظفری  🎙 فاطمه_مظفری @dorde_dard

تو آینه دار صد هزار افسونی همرنگ ِ  هبوط ِ ماه گندم گونی حوای شکست خورده از تاریکی! لیلای کدام آدم مجنونی؟! #محمد_جعفری @dorde_dard

بازخوانیِ طاهر قریشی @dorde_dard

مدامم مست می‌دارد نسیمِ جَعدِ گیسویت خرابم می‌کند هر دَم، فریبِ چشمِ جادویت پس از چندین شکیبایی شبی یا رب توان دیدن که شمعِ دیده افروزیم در محرابِ ابرویت سوادِ لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم که جان را نسخه‌ای باشد ز لوحِ خالِ هندویت تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی صبا را گو که بردارد زمانی بُرقِع از رویت و گر رسمِ فنا خواهی که از عالم براندازی برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت من و بادِ صبا مِسکین دو سرگردانِ بی‌حاصل من از افسونِ چشمت مست و او از بویِ گیسویت زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی نیاید هیچ در چشمش به جز خاکِ سرِ کویت . . . @dorde_dard