ترجمه دعای سی و ششم صحیفه سجادیه دعای آن حضرت است هنگامی که به ابر و برق نظر می‌کرد و صدای رعد می‌شنید خدایا! همانا این «رعد و برق» دو نشانه از نشانه‌های تو و دو خدمتگزار از خدمتگزاران تواَند؛ که در مقام فرمان بردن از تو، به رحمتی سودمند، یا عقوبتی زیان بخش، می‌شتابند؛ پس به وسیلهٔ آن دو، باران زیان بار بر ما مباران و به سبب آن دو لباس بلا بر ما مپوشان. خدایا! بر محمّد و آلش درود فرست و فایده و برکت این ابرها را بر ما فرود آر و آزار و زیانش را از ما بگردان و از درون ابرها آفتی به ما نرسان و بر آنچه که معیشت ما بر آن استوار است، آسیبی نفرست. خدایا! اگر این ابرها را به خاطر عقوبت برانگیخته‌ای و برای خشم فرستاده‌ای؛ ما از خشمت به تو پناه می‌آوریم و برای درخواست گذشت و عفوت، به درگاه تو زاری می‌کنیم؛ پس غضب و خشم را متوجّه مشرکان کن و آسیای عقوبتت را نسبت به منحرفان به گردش آر. خدایا! خشکی سرزمین‌های ما را به بارانت برطرف کن و شدّت خشم سینهٔ ما را به رزق و روزی خود بیرون فرما و ما را از خود به غیر خود مشغول و سرگرم مکن و مایه و منبع نیکی خود را از ما جدا مساز؛ چه این که بی‌نیاز کسی است که تواش بی‌نیاز کنی و سالم کسی است که تواش از هر شرّی نگاه داری. نزد کسی جز دفاع تو نیروی دفاع نیست و برای احدی از عذاب تو، وسیلهٔ حفظ و نگاه داری وجود ندارد؛ بر هرکسی که بخواهی، به هر چه که بخواهی، حکم می‌کنی؛ و به آنچه اراده فرمایی دربارهٔ هر کس اراده کنی، فرمان می‌دهی. تو را سپاس بر آن‌که ما را از بلا نگاه داشتی و تو را شکر بر نعمت‌هایی که به ما دادی؛ سپاسی که سپاس سپاسگزاران را پشت سر گذارد؛ سپاسی که زمین و آسمان خدا را پر کند. همانا تویی بسیار نعمت دهنده به نعمت‌های بزرگ، بخشندهٔ نعمت‌های عظیم، پذیرندهٔ سپاس اندک، قبول کنندهٔ شکر ناچیز، نیکوکار و خوش‌رفتار، دارای احسان، معبودی جز تو نیست، پایان کار به سوی توست.

تفسیر دعای امام سجاد علیه السلام در خصوص رعد و برق به عنوان دو نشانه الهی

دلِ امام زمان هم در ماتم غم توست🥀 👤 #کلیپ زیبای «مهدی دلش در ماتمه» از کربلایی‌جواد #مقدم (صوت کامل) 🖤#شهادت_امام_جعفر_صادق

‼️شیعیان ما صبورترند يكى از اصحاب از امام صادق عليه السّلام روايت مى‌كند که فرمود: ما صابر هستيم ولى شيعيان ما از ما صابرتر مى‌باشند، عرض كردم قربانت گردم چگونه شيعيان شما از شما صابرتر هستند، فرمود؛ ما مى‌دانيم و صبر مى‌كنيم و آنها صبر مى‌كنند در حالی که نمى‌دانند چه خواهد شد. عَن بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّا صُبَّرٌ وَ شِيعَتُنَا أَصْبَرُ مِنَّا قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ كَيْفَ صَارَ شِيعَتُكُمْ أَصْبَرَ مِنْكُمْ قَالَ لِأَنَّا نَصْبِرُ عَلَى مَا نَعْلَمُ وَ شِيعَتَنَا يَصْبِرُونَ عَلَى مَا لَا يَعْلَمُونَ . بحار الأنوار ج68 ص80 امام صادق به صبر شیعیانش در این دوره از زمان افتخار می‌کند... ◼️شهادت امام صادق علیه السلام تسلیت باد

امام مهدی عجل الله دوستان ما به دعای ما دلگرم باشند و به کافی بودن آن اطمینان داشته باشند

روایتی از امام صادق(علیه‌السلام) در تفسیر آیه «وَ سيقَ‌ الَّذينَ‌ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً» مؤمنان را به‌سمت بهشت می‌کشند می‌فرمایند: مومنان و دوستان سیدالشهدا(ع) در روز حساب از خدا می‌خواهند قبل از ورود به بهشت مولایشان حسین را ملاقات کنند.پس امام به دیدار محبان می‌آید، این ملاقات بسیار طولانی می‌شود! هر دو طرف غرق تماشا هستند و هیچ‌کدام چشم بر نمی‌دارند، نه امام، محبان خود را رها می‌کند نه دوستان، سیدالشهدا(ع) از مولای خود دل می‌بُرند. این دیدار آن‌قدر طولانی می‌شود که خداوند به مأموران بهشت می‌فرماید این مؤمنان و دوستان حسینیم را به طرف بهشت بکشید تا ملاقات پایان یابد.

که او می آید... صابر خراسانی

یا الهی آرامشی ناشی از ایمان به اندازه ایمان نوکران درگاه صاحب الزمان نسبت به خیرخواهی و یاری رسانی تو به من عطا کن تا حضور و ظهور حضرت مهدی علیه السلام را در زندگی بهتر درک کنیم 🌱امام سجاد علیه السلام در بخشی از دعای سی و ششم از صحیفه سجادیه به ما یاد میدن اینطوری دعا کنیم🌿: الهی خشکی سرزمین های ما را به باران بر طرف ساز و ما را از خود به غیر خود مشغول و سرگرم نکن و نیکی ات را از ما جدا نکن این تویی که هر که را بی نیاز کنی و سالم کسی است که تو از شر نگاهش داری در برابر تو نیروی دفاعی وجود ندارد و احدی از عذاب تو حفاظت نشود غیر از این نیست که برای هرکسی هر چه بخواهی حکم می کنی پس ای پروردگار عالم تو را سپاس که با وجود چنین قدرتی ما را از بلا نگاه داشتی و اجازه شکر نعمت عطا کردی پس تو را سپاس، سپاسی که زمین و آسمان را پر کند

✨ دعای عهد 🎙 محسن فرهمند 🖇 @imamalinet_fa

تا وقتی امام رضا داریم چه غم داریم ،امام رضا کار غیر ممکن رو ممکن میکنه اون وقت ما برای کارهای ممکن زانوی غم بغل میکنیم 🧎 📌#رسول_خیاط |||عضو شوید👇 @Rasul_khayat

یا فرج الله

ترجمه دعای سی و هفتم صحیفه سجادیه دعای آن حضرت است هنگامی که به کوتاهی از ادای شکر اعتراف می‌کرد خدایا! کسی از شکرگزاری‌ات در حالی از احوال، به نهایت شکر نمی‌رسد جز این که از احسانت نعمتی به دست می‌آورد که او را به شکری دیگر وامی‌دارد؛ و از آنجا که نعمتت پیوسته و پی‌درپی به بندگان می‌رسد، پس کسی را قدرت بر شکر نیست؛ و از اطاعتت، گرچه تلاش و کوشش کند به اندازه‌ای نمی‌رسد، جز این‌که در برابر شایستگی‌ات، به سبب فضل و احسانت، ناتوان از طاعت است؛ بنابراین سپاس‌گزارترین بندگانت از سپاسگزاری‌ات ناتوان و عابدترین ایشان، از اطاعتت در کوتاهی و کاستی است. کسی شایستهٔ آن نیست که به خاطر مستحق بودنش او را بیامرزی و به سبب سزاوار بودنش از او خشنود شوی. هر که را بیامرزی، به احسانت آمرزیده‌ای و از هر که خشنود شوی، به احسانت خشنود شده‌ای. عمل اندکی را که پذیرفته‌ای جزا می‌دهی و بر اندک چیزی که اطاعت شده‌ای پاداش عنایت می‌کنی تا آنجا که گویی سپاسگزاری بندگانت که پاداششان را بر آن واجب کرده‌ای و جزای ایشان را از آن بزرگ ساخته‌ای، کاری است که بدون قدرت دادن تو بر بازایستادن از آن توانمند بودند و از این جهت پاداششان دادی، امّا اینان قدرت بازایستادن از شکرت را بدون تو ندارند، ولی با آن‌ها هم چون کسی که قدرت بازایستادن دارد معامله کردی، یا انگار می‌کنی سبب آن شکر به دست تو نبوده و به این خاطر پاداششان دادی؛ ولی این‌طور نیست؛ بلکه ای خدای من! مالک کار ایشان بودی، پیش از این‌که آنان مالک عبادت تو شوند؛ و مزدشان را آماده کردی، پیش از آن‌که وارد طاعت و بندگی تو شوند؛ و آن برای این است که روش تو عطا کردن و عادتت احسان و راهت گذشت است. همهٔ آفریده‌هایت اقرار دارند که تو دربارهٔ هر که عقوبتش کنی ستمکار نیستی؛ و شاهدند که هر که را از بلا سلامت و تندرستی دهی، در حقّش احسان کرده‌ای؛ و همه دربارهٔ خویشتن به تقصیر و کوتاهی کردن نسبت به آنچه سزاوار آنی معترف‌اند؛ بنابراین چنانچه شیطان ایشان را برای منصرف کردن از طاعتت نفریبد، هیچ عصیان‌گری تو را معصیت نکند؛ و اگر باطل را در نظرشان مانند حق جلوه ندهد، هیچ گمراهی از راه تو گمراه نشود. منزّه و پاکی، چه آشکار و روشن است بزرگواری‌ات در معامله با کسی که تو را اطاعت کرده، یا از تو سرپیچی نموده. مطیع را در برابر آنچه، خود برایش فراهم آورده‌ای پاداش می‌دهی؛ و معصیت‌کار را که شتاب در کیفرش در اختیار توست، به امید تو و بازگشت مهلت می‌دهی؛ به هر یک از مطیع و عاصی عطایی کرده‌ای که سزاوار آن نیستند؛ و به هر یک احسانی فرموده‌ای که عملش از آن کوتاه است. اگر مطیع را نسبت به نعمتی که به او دادی مقابله به مثل می‌کردی؛ یعنی برابر هر نعمتی عملی از او می‌خواستی، نزدیک بود که پاداشت را نیابد و نعمتت از او نابود شود؛ ولی حضرتت به بزرگواری‌ات در برابر مدت کوتاه از دست رفتنی که در آن به بندگی‌ات برخاسته، به مدّتی طولانی و همیشگی؛ و در برابر مدّت نزدیک گذرا، به مدّت دامنه‌دار جاوید؛ پاداشش دادی. سپس در برابر رزقی که از سفرهٔ نعمتت خورده تا به سبب آن بر بندگی‌ات نیرو گیرد، قیمت و عوض نخواستی؛ و از او نسبت به ابزاری که به کار بردن آن‌ها را سبب رسیدن به مغفرتت قرار داده، بازرسی و حسابرسی دقیق نکردی؛ و اگر با بندهٔ مطیعت چنین رفتار می‌کردی، رنجی را که در راه عبادت کشیده بود و تمام کوششی که در مسیر طاعت به دوش جان برداشته بود، در برابر کوچک‌ترین نعمت‌ها و عطاهایت از دست می‌رفت؛ و در پیشگاهت به خاطر دیگر نعمت‌هایت تا ابد بدهکار تو می‌ماند و در گرو طلب کاری تو قرار می‌گرفت. روی این حساب چه زمانی شایستگی چیزی از ثواب تو را پیدا می‌کرد؟! نه هیچ‌گاه. ای خدای من! این حال و روز کسی است که از تو فرمان برده و راه کسی است که تو را عبادت کرده؛ امّا کسی که از فرمانت روی‌گردانده و مرتکب گناه شده، در رساندن عذاب و کیفرت به او شتاب نکردی، به خاطر این‌که وضعش را در نافرمانی‌ات، به حال برگشتنش به بندگی‌ات تغییر دهد؛ و محقّقاً در اول کاری که آهنگ نافرمانی تو کرد، همهٔ عذاب‌هایت را که برای همهٔ بندگانت آماده ساخته‌ای مستحق می‌شد؛ پس هر عذابی را که از او به عقب انداختی و هر مجازات سخت و کیفری که از او بازداشتی؛ حقّ مسلّم و قطعی خود و خشنودی به کمتر چیزی است که برای تو واجب و ثابت است. پس ای خدای من! کریم‌تر از تو کیست؟ و بدبخت‌تر از کسی که به سبب مخالفت با تو هلاک شد چه کسی است؟ نه هیچ‌کس؟! پس تو والاتر از آنی که جز به احسان وصف شوی؛ و پاک‌تر از آنی که جز عدالتت را بترسند. بیم ستمکاری‌ات بر گناهکار نمی‌رود و ترس واگذاشتن پاداش کسی که تو را خشنود کرده، در میان نیست؛ پس بر محمّد و آلش درود فرست و آنچه را آرزو دارم، به من ببخش و هدایتت را بر من افزون کن؛ به گونه‌ای که به سبب آن به توفیق در عملم برسم؛ همانا تو بسیار نعمت دهندهٔ بزرگواری.