شعر:

روزی مرا دلی بود از این زمانه خسته از دشمنان بریده از دوستان گسسته

هر حرفِ بی‌درنگی، پرتاب کرد سنگی تُنگی به سینه دارم از طعنه‌ها شکسته

مسکوتِ در خروشم فوارهٔ خموشم فریادِ دست بر لب، بغضی‌ست پینه‌بسته

تقدیرم این چنین است، از خویش شرحم این است: در شعر، پرصلابت در عشق، ورشکسته

روزی رسد رفیقا گویند: ای دریغا… مرغ از قفس پریده، مرگ آمد است، رَسته

امروز می‌نویسم با اشکِ قطره قطره روزی ز من بماند اوراق دسته دسته

امروز داشتم با یه عزیزی صحبت می‌کردم بحث رسید به فضای مجازی و انواع تولیدات رسانه‌ای مضر و عمر تلف کن... یجایی وسط حرفاش گفت: وقتی تو (توءِ نوعی) شارژ گوشیتو برای دیدن محتوایِ بی‌محتوا یا مبتذل هدر می‌کنی، تموم میشه و بعدش باید اون گوشی رو شارژ کنی... پس باید از برق استفاده کنی؛ برقی که اموال مردمه، سرمایه‌ی ملیه...! بعد اون وقت میتونی جواب بدی؟ فکر میکنی اینا حساب نمیشه؟! نوع نگاهش هنوز که هنوزه ذهنمو درگیر کرده... مسئله‌ها ثابته، این زاویه دیدِ که همه چیز رو تغییر میده! #اثرپروانه‌ای #جانیار

انسان، قطعاً، اصلاح پذیر است و نجات یافتنی! #کتاب آتش‌بدون‌دود