کجاست جای تو در جمله زمان؟ که هنوز... که پیش از این؟ که هم‌اکنون؟ که بعد از آن؟ که هنوز؟

و با چه قید بگویم که دوستت دارم؟ که تا ابد؟ که همیشه؟ که جاودان؟ که هنوز؟

چقدر دلخورم از این جهان‌ِ بی‌موعود از این زمین که پیاپی... از آسمان که هنوز...

جهان سه نقطه پوچی‌ست خالی از نامت پر از «همیشه همین‌طور»، از «همان که هنوز»

ولی تو «حتماً»ی و اتفاق می‌افتی ولی تو «باید»ی، ای حس ناگهان! که هنوز...

در آستان جهان ایستاده چون خورشید همان که می‌دهد از ابرها نشان که هنوز...

شکسته ساعت و تقویم پاره‌پاره شده به جست‌و‌جوی کسی آن سوی زمان، که هنوز..:)

سؤال می‌کنم از تو: هنوز منتظری؟ تو غنچه می‌کنی این بار هم دهان، که: هنوز

هر چه زیادتر دستتان بیاید، تزلزل زیادتر می‌شود... #امام_خمینی

خدایا، تویی پناه من هنگامی که درمانده‌ام کنند راهها با همه وسعتی که دارند... و زمین بر من تنگ گیرد با همه پهناوریش و اگر نبود رحمت تو بـه‌طور حتم من هلاک شده بودم... (فرازی از دعای عرفه)

التماس دعا..:)