«ابن مشغله» همیشه دلش می‌خواسته واقعاً کله‌شق باشد. البته در بسیاری از مواقع هم ادای آدم‌های کله‌شق را درآورده، چرا که واقعاً قدرت روحی و جسمی لازم را برای یک‌دندگی و غرور نداشته؛
اما از آنجا که به راستی کله‌شق بودن را دوست داشته، از این‌که ادای آن را درآورد احساس خجالت نمی‌کند. او فکر می‌کند با میل و رغبت ادای چیزی را درآوردن، نزدیک‌شدن به آن چیز است!
شکی نیست که بسیاری از ما، آدم‌های ضعیفی هستیم؛ فقط باید با تمام وجود و صمیمیت‌مان قدرت را دوست داشته باشیم تا بتوانیم به آن نزدیک بشویم!
امیرالمؤمنین علی عليه‌السلام:
«إظهارُ الغِنى مِن الشُّكرِ»
اظهار توانگرى گونه‌اى شكر است!
غررالحكم‌حدیث۱۱۴۰.۱۱۴۱
زندگی طغیانی‌ست،
برتمامی درهای بسته و پاسداران بستگی!
#کتاب باردیگر‌شهری‌که‌دوست‌می‌داشتم