از آن غریبه‌‌ی شهرم، که پیش پای کسی به جز جنون خودم، خم نمی‌شوم هرگز

من آن حرارت تندم، که آب دریا را اگر دهند به من کم نمی‌شوم هرگز

و یا نه، آن کلماتم هماره آشفته که جز به شعر، فراهم نمی‌شوم هرگز

همین ترانگی روح ماند از هستیم نمی‌دهم به تو، حاتم نمی‌شوم هرگز

تو مردگی را آدم شدن لقب دادی مرا ببخش که آدم نمی‌شوم هرگز

قتل درخت، بهار بردار نیست! #کتاب باسرودخوان‌جنگ‌درخطه‌ی‌نام‌وننگ

اگر هدف -درد- کشیدن است که ما شوخی، شوخی داریم می‌کشیم! #کتاب ضد،ابن‌مشغله

یک سیاهه‌‌ی خیلی قدیمی از ایام مبهم نوجوانی: سوار است، سوار است... غمِ غربت عالم به دلم همچو بهاری که آبستنِ بار است، سوار است، فقط کارِ دلِ بی‌دلِ زارم که ز اعماق درونش و قسم بر گره‌ها‌ی غزلِ قافیه خونش، که فریاد برارد ز چنین بخت نگونش! به خیال و نفس جرعه‌ای از جوی قرار است و دانی، همه‌ی واژه به واژه همه‌ی سطر و سطورم و همه‌ ردِ قدم‌های عبورم و همه قربتِ دورم‍ همه‌ی دار و ندارم همه‌اش با تو ندار است...! ولی حیف که دست قلمَم همچو اسیری که سرش بر سرِ دار است، نزار است... ولیکن که نفس نیست! هوایِ جدایی ز قفس نیست! دلش کیست، خودش کیست....؟! دلش دُرِّ کبود است... دلش مادرِ بغضِ خفه‌ی بی فَوَران است! که خودش یک تنه رود است... چه زود است، که اتمام رسد بحرِ طویلم ولی حسِّ قَلیلم... سخنِ واژه عَلیلم دلیلم دلیلم همه گویند: که دیر است و ماتم به ضمیر است و قلبی که کویر است حیاتی و مماتی که اسیر است به یک دل! همان دشمنی عهد قدیم و شَرَر و آتش و یک گِل و همه ساعت ایام نمازیست که باطل و سکوتیست که قاتل، شده‌است، همدمِ تنهایی و بی‌رغبتی من به دنیا... سلام ای دل تنها :) #جانیار