روزها کتاب می‌خوانم، چای می‌خورم؛ به تو فکر می‌کنم... فیلم می‌بینم، سینما می‌روم تلفن‌های کاری‌ام را جواب می‌دهم؛ به تو فکر می‌کنم... قدم می‌زنم، خرید می‌کنم برای دختر کوچک همسایه دست تکان می‌دهم؛ به تو فکر می‌کنم... پشت ترافیک می‌مانم، به تو فکر می‌کنم... شب‌ها اما، فقط به تو فکر می‌کنم...

شعر تنها سلاح بی کس هاست... شعر بخونیم :

حالم بد است مثل زمانی که نیستی دردا که تو همیشه همانی که نیستی

وقتی که مانده ای نگرانی که مانده ای وقتی که نیستی نگرانی که نیستی

عاشق که می شوی نگران خودت نباش عشق آنچه هستی است نه آنی که نیستی

با عشق هر کجا بروی حیّ و حاضری در بند این خیال نمانی که نیستی

تا چند من غزل بنویسم که هستی و تو با دلی گرفته بخوانی که نیستی

من بی تو در غریب ترین شهر عالمم بی من تو در کجای جهانی که نیستی؟

شاید در ظاهر متوجه نشید ولی استاد #غلامرضا_طریقی این شعر رو برای مادرشون گفته بودن :)

باشد که دم و بازدم‌های آتی شما از جانب زندگی باشد نه زنده بودن :) #جانیار @ebtehalll

امیرالمؤمنین علیه‌السلام: دوست داشتن را زبان آشکار میکند و عشق را چشمان. غُررالحکم،حدیث ۳۴‌۷۱