-با‌هر‌زخـم‌ریشه‌دواندم‌و‌گلسـتان‌شدم!

_

در رخ لیـــلی نمــــودم خویش را سوختـم مجنـون خـام اندیش را؛ _ابتهاج

_

ما بی تو خسته‌ایم؛ تو بی ما چگونه‌ای؟! _جناب مولانا

_

_به چه نگاه میکنی ای صندلی چوبی؟ به این آسمان یا پرنده های رها شده در آسمان که هرچه فریاد می زنند، صدایشان به گوش نمیرسد میبینی چگونه دست و پا می زنند برای زندگانی! دگر نمک مپاش بر این زخم، چو دگر پر شده این طاق صبوری؛ اما ما هنوز هم پرسه می زنیم در این آسمان خونین؛

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه این دیده از آن روست که خونابه فشان است . . .

_