_به چه نگاه میکنی ای صندلی چوبی؟ به این آسمان یا پرنده های رها شده در آسمان که هرچه فریاد می زنند، صدایشان به گوش نمیرسد میبینی چگونه دست و پا می زنند برای زندگانی! دگر نمک مپاش بر این زخم، چو دگر پر شده این طاق صبوری؛ اما ما هنوز هم پرسه می زنیم در این آسمان خونین؛

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه این دیده از آن روست که خونابه فشان است . . .

_

_من گمشده‌ام مرا مجویید با گمشدگان سخن مگویید تا کی ستم و جفا کنیدم؟

_

_

دردا و دریغا که در این بازی خونین بازیچه ی ایام دل آدمیان است؛

_

_تو کجا گم شده ای؟! در کدام کوچه و خیابان، در کدام شهر، در کدام جهان؟! از کدام راه رفته ای که بازگشتی ندارد کاش آن راه را به من نشان دهی چون گاهی میخواهم گم شوم نمیدانم در کجا اما میدانم که می خواهم گم شوم:)

_