هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم برای شعارِ "این همه لشکر آمده، به عشق رهبر آمده" خون گریه کنم..

< بکشید مارا، ملت ما بیدار تر می‌شود >

عزاداری عراقی‌ها پس از شنیدن خبر شهادت رهبر انقلاب ایران...

آقا ولی این رسمش نبود؛ من هنوز از شما انگشتر نگرفته بودم

رفت؟

بلند شو علمدار

دیگر شوقی به ادامه زندگی نیس مرا..

اما در من شوقی بوجود آمده که نظیرِ آن را تا کنون ، در خود ندیده ام؛ زمان ، زمانِ جنگ است وقتِ قیام است به پا خیزید.

چرا لقب شهید به پدرم نمیاد؛؟ چطور باور کنم دستان همیشه گرمش حالا سردِ سردِ؟؟؟

امروز وقتی آن مرد، با صدای دورگه شده‌اش از خشم گفت "این همه لشکر آمده به عشق رهبر آمده" گریه کردیم. وقتی مداح "بلند شو علمدار" خواند گریه کردیم. وقتی صدایتان از بلندگوها پخش شد گریه کردیم. امروز وقتی نبود که برایتان گریه نکنیم. پرندگان هم بی‌قرار بودند و دور ما پرواز می‌کردند، قرار بر نشستن نداشتند. ورودی میدان امام مردم به ردیف ایستاده بودند، مانند صاحب عزاها. هرکس به آشنایی می‌رسید در آغوشش گریه می‌کرد. آن پیرزن مانند کسی که پدر از دست داده باشد بر زانو می‌زد و می‌گفت "آقا عزیزُم قربونت برم. آقا، آقا..." آن مرد درحالی که پریشانی از صورتش بیرون می‌زد، به خواهرش دلگرمی می‌داد و موشک‌هایی که از بالای میدان رد می‌شدند را نشان می‌داد. قاری برنامه، وقتی شروع به خواندن سورهٔ الرحمن کرد، دیگر صدایش توان نداشت، جای قرآن صدای هق‌هقش می‌آمد. پسربچه‌ی ۸ ساله که پرچم بر دوشش انداخته بود، زانوی غم بغل گرفته بود و در پرچم گم شده بود. علم‌های "یا ابالفضل"ی که روز تاسوعا جولان می‌دادند، حالا در مرکز میدان بودند. مردم با صدای لرزان از بغض ندای "لبیک یا خامنه‌ای" سر می‌دادند. امروز ما همه برایتان گریه کردیم‌. ما همه صاحب عزاییم. اما به همان شعار "الله اکبر" که امروز سر دادیم، خدای ما با ماست. بزرگ‌تر است از تمام تهدیدها و یقینا پیروزی از آن ماست.

گرم است..