[نمی‌دانی و چنان پیش می‌روی که انگار می‌دانی! و این آغاز تباهی است.]

في أيامنا الصعبة، يأسرنا من يلمس قلوبنا بحنيّة. «در روزهایِ سخت، کسی که قَلبمان را با لطافت لمس کند، ما را مُبتلایِ خود می‌کند.»

از‌لحاظ‌روحی‌‌عمیقا‌نیاز‌دارم‌ ؛ اینطوری‌ ؛ دقیقا‌همینطوری ؛ ‌زانوها‌مُ‌بغل‌کنم‌ُ‌ بشینم‌یه‌دل‌سیر‌گریه‌کنم‌ُ‌‌ ؛ ‌اجازه‌بدم‌قلبم‌سبک‌شه‌ ..

از این احساس متنفرم که هم می‌خوام حرف بزنم هم نمی‌خوام حرف بزنم‌

اصولا نمیتونم هیچوقت طنز نویس باشم چون هیچ چیز تا به الان اونقدر به نظرم طنز نیومده که عمیقا شاد کننده و خنده‌آور باشه! این روزها شاید خنثی شاید آروم، ساکت، رو به پوچی و گاهی غم نمیدونم باشم، هستم یا چی! دارم میگذرونم و صرفا گذروندن بیشترین ظلمیه که به خودم میکنم و کمی از خودم می‌رنجم گاهی؛ اما خب چه میشه کرد؟ چه کاری اصلا ازم بر میاد! کاش یکی نظم می‌داد به این منِ شلخته و یکم بهم قوت و دلگرمی می‌داد...

مـمـنون که ایـنهمه آشـفتگـی هـامو تحمـّل مـیکنید :)

خُـب انگاری نیستین ؛ بِریــم بـاز تو کـُنج تَـنهایی و خَـلوَت خـویشتَن :)

میترسم از روزی که پناهم نباشی..

من از خوش باوری در پیله‌ی خود فکر می‌کردم خدا دارد فقط صبر مرا اندازه می گیرد.. #فاضل_نظری

در کل تهی هستم! نه محبوب کسی هستم نه کسی محبوب منه نه کسی حمایتم میکنه نه دلنشین هستم نه با هرکسی جوش میخورم نه چنلم دیده میشه و این نه و گوشه گیری آزارم میده

به دلیل ِ نداشتن محتوا و تبرعه کردن بخاطر ارائه ای که فردا دارم ؛ تصمیم گرفتم با تقدیمی ، فعالیت دوبارمو شروع کنم و خب ؛ قراره که از این اثر جذاب ِ جین وبستر ؛ نامه های سالی‌مک‌براید به جودی‌ابوت ـ رو داشته باشیم و خب با توجه به روحیات و وایب کانال فور کننده یکی از نامه های سالی و اسمتون رو ؛ مثل ِ تقدیمی های قبلم به کرسیو *خط ِ پیوسته زبان مینویسم و تقدیمتون میکنم ؛ حالا اگر هم دوست داشتین ایگنور کنین ، مشکلی نیست اعزه .