صبح خود را در محضر استاد شروع کردیم ...

روزی کـه منی جَـدید آغـاز شُد ؛ در محضـرِ بابا رضـا جانـم . - به وقت بیست و هفتمِ اسفند ۱۴۰۱

حـال و هوایِ بهشتیِ حـرم بابا رضا

«غم» شاید خیلی نزدیک، خیلی دور. شاید پژمردگیِ گلی است که تمامِ سال از آن مراقبت کرده‌ای. شاید پریدن پرنده‌ای است که سال‌ها حرفِ دل با او گفته بودی. شاید گم شدن لباسِ مورد علاقه‌ات باشد. شاید تنها نشستن میان جمع. شاید تبدیل شدنِ روزهای خوش به «خاطراتِ تکرار نشدنی». خیلی دور، خیلی نزدیک، «غم» گاهی گریبان‌گیر است.

واقعا کاش الان کسی رو داشتم ؛ که بی هوا بهم پیام میداد که بیا بریم بیرون ؛ هرکاری از دستم برمیاد بکنم تا حالت خوب شه :)

پیرزن 70 ساله‌ی درونم امروز قاشق داغ گذاشت پشت دست دختر بچه‌ی 10 ساله‌ی درونم حالا منِ 21 ساله داره گریه میکنه هم برای سوزش دست بچه هم برای اعصاب بهم ریخته‌ی مامان‌بزرگ

هیچوقت نمیشه تصور کرد وقتی یک «آدم احساسی»، تلاش میکنه تا تصمیم «منطقی» بگیره و احساساتش رو نادیده بگیره؛ چه مقدار خودش رو خورد کرده و «درد» کشیده!

بسم اللّه...

خُـب فکـر میکنم دیـگه دوریِ بیش از این جایـز نیست؛

چـه قدر دلتنگِ اینجـا شده بودم