همیشه از شر آشفتگی‌هام به چای پناه میارم...

كل الذي عندي كلام لايقال هرآنچه دارم گفتنی نیست

به قول سهراب سپهری: چه درونم تنهاست!

روح كوچك‌ات را وانسپار به غم! تاب ندارد؛ ويران می‌شود و زيان می‌كنى. پيوسته گريستن كه دردى را دوا نمی‌كند. حرمت اشک را دست‌كم نگه دار؛ اين سيلاب بى‌هواى گل‌آلود نيست، عصاره‌ى روح است. غم چيزى نيست كه خودش با پاى خودش خانه‌ى روحت را ترک كند. بتارانش... بتارانش... 🌙نادرابراهیمی

براتون آروز میکنم که هیچ‌وقت تو شرایطی نباشید که بخوان در وصفتون بگن که قوی هستین یا تحملتون زیاده..

چقدر داریم کم میشیم🙃

آرام باش ماهِ‌من!✨ درست میشود، نه هیچ شبی و نه هیچ زمستانی، دائمی نیست.. شبتون ماه 🌙

الأشياء التي نُخفيها ، تُغيرنا آن چیزهایی که مخفی میکنیم، تغییرمان می دهند.

الشاي مثل العناق لكنه في كوب چای مثلِ آغوشی‌ست در فنجان..

دیگر چیزی نمانده که پاییز، نه؛ که به یغما بروم..

اولین نفس‌های زمستان کمی تا حدی بیش از معمول تند است! شما نیامدی و ما خود را به آغوش زمستان سپردیم ... وقتی میان شوق‌ترین اشک‌هایم جوانه زدی، تصوری از درد دلتنگی در خاطرم نگنجید. آنقدر قشنگ به شب‌های تارم میتابیدی که بر غروبت هیچ خیالم نبود. دائما دلم میخواست رنج‌هایت را ببوسم تا نارنج شوی! دلم میخواست غزلِ ورد زبانت باشم، دلم میخواست امانت باشم... # صرفا شرحیـآتے ز حـآل :)