آرام باش ماهِ‌من!✨ درست میشود، نه هیچ شبی و نه هیچ زمستانی، دائمی نیست.. شبتون ماه 🌙

الأشياء التي نُخفيها ، تُغيرنا آن چیزهایی که مخفی میکنیم، تغییرمان می دهند.

الشاي مثل العناق لكنه في كوب چای مثلِ آغوشی‌ست در فنجان..

دیگر چیزی نمانده که پاییز، نه؛ که به یغما بروم..

اولین نفس‌های زمستان کمی تا حدی بیش از معمول تند است! شما نیامدی و ما خود را به آغوش زمستان سپردیم ... وقتی میان شوق‌ترین اشک‌هایم جوانه زدی، تصوری از درد دلتنگی در خاطرم نگنجید. آنقدر قشنگ به شب‌های تارم میتابیدی که بر غروبت هیچ خیالم نبود. دائما دلم میخواست رنج‌هایت را ببوسم تا نارنج شوی! دلم میخواست غزلِ ورد زبانت باشم، دلم میخواست امانت باشم... # صرفا شرحیـآتے ز حـآل :)

:)

دوست دارم ‏مثل موسیقے بی کلام حرف نزنم ولے تأثیرگذار باشم :)

به جاهای خوب! قلبِ من ایمان داره که، تهش قشنگه🤍

از برف و بارونایی که از صبح دارین میگین، فقط سرماش به ما رسیده 🙃

مصطفی مستور تو کتابِ «معسومیت» (بله. با همین املا.) درباره‌ی یه لباس صحبت می‌کنه که از نظرش معصومه. یه پیرهن مردونه با طرح‌های ریز تنِ یه دختر که آستینش از زیر آستین مانتوش بیرون زده.