و هنوز هم با کوله باری از زخم هایمان قدم بر می داریم و امید داریم به فردایی روشن تر.
ترک کردن جایی که به آن تعلق نداری، یعنی پختگی. تنها عاجز ها به ماندن اصرار دارند...
کیک زندگی من اینگونه است که یک لایه درد و یک لایه درد و یک لایه درد و دوباره هزاران لایه درد اما یک لایه امید می تواند مزه بد تمام لایه های قبلی را از بین ببرد.