شاید هم گاهی نیاز است که انسان فراموشی بگیرد؛ برای فراموش درد هایی که هیچگاه نمیشود آنها را فراموش کرد...

هر روز احساس تنهایی می کنم و دلم میخواهد همه چیز را ول کنم و این شهر را ترک کنم و ده سال بعد برگردم. حالا شاید از تغییر آدم ها تعجب نکنم؛ چون اینبار به هرحال ده سال گذشته! _ جمله ای از منِ زخم خورده

بله! منِ زخم خورده! من زخم خوردم؛از کسانی که روزی فکر میکردم دیگران به ما زخم بزنند؛نه آنها به من! و حالا دیگر این دختر؛ گول انسان ها را نخواهد خورد:))))) (امیدوارم!)

و هیچکس متوجه نشد...

چه دردی‌ست میان جمع بودن؛ ولی در گوشه ای تنها نشستن! برای دیگران چون کوه بودن ولی در چشم خود آرام شکستن:))))

تنها نشسته ام، اما تنها نیستم یاد او مجال تنهایی نمیدهد:)

ولی یه نفر هست که توش گیر میکنی، حتی بعد از رفتنش، شاید بهترین آدم زندگیت هم نبوده، حتی شاید بیشتر از همه بهت آسیب زده، اما باز هم اون فرق داره، حتی مووآن کردی؛ ولی انگار بخشی از تو رو با خودش برده..

وای بر اشک و گریه!..

دردناک‌ترین چیز آن است که انسان حقش را آرزو کند .

زنده مانده‌ام دور از تو، عجب کار محالی!

حرف هایی که برای من به تروما تبدیل شدن رو؛ اونها اصلا یادشون نیست:)))))

بی تو ندارم روحیه...