روز کنکوری، یادم افتاد به جلسه‌ی کنکور خودمون؛ که از اون‌جایی که همه‌ی معارفی‌ها رو توی یک کلاس جمع کرده بودند (به‌خاطر دفترچه‌ی به‌خصوص)، ما رسماً جلسه‌ی رسمی کنکور رو به شوخی گرفته بودیم و [قبل از شروع که همه از استرس ناخن می‌جویدند] ما کل کلاس رو گذاشته بودیم رو سرمون از خنده و شوخی و سروصدا. از این‌طرف کلاس بلند می‌شدیم می‌رفتیم اون‌طرف سر میزهای همدیگه و با هم حرف می‌زدیم. و مراقب‌ها و بقیه‌ی داوطلبین با شگفتی و حیرت نگاهمون می‌کردند که اینا کی‌ان دیگه ؛) /از خوشی‌های مدرسهٔ معارف شهید مطهری که تا همین حالا رزق‌هاش، حال خوبش و خاطرات خوب‌ترش همراهمه..

اللهم صل علی فاطمة و ابیها و بعلها و بنیها و سر المستودع فیها بعدد ما احاط به علمک

تو نه از کسی جلویی و نه از کسی عقبی زندگی خودت رو با کسی مقایسه نکن!

فقط به من نگاه کن ‌!

اعتمادت به "وعده‌های خدا" هست یا وعده‌های آدما ؟!

حقيقة الدّنيا: دَارٌ بِالْبَلَاءِ مَحْفُوفَةٌ وَ بِالْغَدْرِ مَعْرُوفَةٌ. لَا تَدُومُ أَحْوَالُهَا وَ لَا يَسْلَمُ نُزَّالُهَا. أَحْوَالٌ مُخْتَلِفَةٌ وَ تَارَاتٌ مُتَصَرِّفَةٌ... + خطبة ٢٢٦

عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد؟ ای خواجه درد نیست ولیکن طبیب هست...