حالا فکر نکنید بزرگ تر شدیم باز خیلی باشعور ترمیشیم نه بابا این چرخه هِی ادامه داره تا اینکه آخرین مرحلش رو اونطرف متوجه میشیم

حالا‌چه میخواد زیر درخت آلبالو تو بهشت باشیم یا کنار شمربن ذی‌الجوشن تو جهنم باشیم اونموقع دیگه کاملا شستمون خبردار میشه که وااای چقد این دنیا چرت و پرت بوده

و واقعا نباید وابستش میشدیم اونجا میفهمیم از‌ اون تیله دوغیا تا یه ساعت قبل از مرگمون الکی وابسته بودیم

فی الواقع همه ی دنیا‌با تمام خوشکلیاشو دلبریاش چرت و پرتی بیش نی

خدا با چند حرکت به انسان میخواد بفمونه که وابسته نشو همینکه ۹ماه تو شکم مادرش میمونه و داره با اونجا اُنس و الفت میگیره یهو خدا میگه بسه دیگه،، باید از مادرت جدا بشی و بند نافت رو از مادرت قیچی میکنه!!!

همینکه آدم به دنیامیادهنوز وابسه ی پدرومادرشه و دل به اونا میبنده یهو میرسه به س۱۸,۱۹سالگی،یه حسی بهش میگه که الان وقت مستقل شدنته...دیگه از این به بعد با نبودن پدرومادرت راحت تر میتونی کنار بیای و این دقیقا همون برنامه ی خداست ___

بعد از اونه که آدم پاشو تو دنیابزرگترا میذاره به شدت درگیر کارو شغلو و ووو میشه همینکه نم نمای آخرای عمرش میرسه دیگه اگه تو این مدت شیرفهم شده باشه که یهو دلش ازهمه دل کنده میشه. اگه هم شرفهم نشده باشه خدا بامرگ یه مرتبه همه ی وابستگی شو از دنیا میگیره

اگه بخوام یه کمش رو تصویر سازی کنم باید برگردم به حدودا ۲۳سال پیش همون روزایی که کلاس اول میرفتم

پنج شنبه شبایی که فرداش جمعه بود وقرار بود رو حیاط خونه کنار‌باغچه ی پر انگور خونه ی پدری بخوابیم

زیر اندازو که پهن میکردیم من کنجِ دیوارو میگرفتم که فردا آفتاب طلوع‌کرد خوابمو بهم نزنه