اگه بخوام یه کمش رو تصویر سازی کنم باید برگردم به حدودا ۲۳سال پیش همون روزایی که کلاس اول میرفتم

پنج شنبه شبایی که فرداش جمعه بود وقرار بود رو حیاط خونه کنار‌باغچه ی پر انگور خونه ی پدری بخوابیم

زیر اندازو که پهن میکردیم من کنجِ دیوارو میگرفتم که فردا آفتاب طلوع‌کرد خوابمو بهم نزنه

روی فرش حیاط زیر آسمون خدا وقتی که همه ساکت میشدیم که کم کم چشمامون گرم شه

زُل میزدم به ستاره های بالا سرم نور ستاره های تو دل شب با بادی خنکی که از روی درختایی که بابا قبل از خواب اونارو خیس کرده بود ادمو بیشتر به یه حس خوشایندی دعوت میکرد

آسمون هم که تا چشم کار میکرد گردِ گردِ گرد بود و هیچی تا تهش به چشم نمیومد

دقیقا همون لحظه یادمه که حس سبک شدنی بهم دست میداد که اگه منو با همه ی بالشت و پتوهارو میذاشتی روترازو فک نکنم بیشتر از ده گرم رو نشون بده

خالی از همه ی دغدغه ها همه دل مشغولی ها هم حرص زدن ها سبکِ سبک

همه اینا رو گفتم که بگم حسم به کسی که وابستگی به هیچی نداره همین حسه.