ولی همه ی این اتفاقات رو هِی کشش بدیم تا چهل روز بیشتر کـش نمیاد.دیگه همه و همه میرن.اینجاش بدمیشه.کم کم همه لباس مشکی‌ها رو درمیارن.دایی و عمو ها کم کم میرن ریشاشون رو کوتاه میکنن.عمه و خاله هام وقت آرایشگاه از تنها آرایشگاه زنونه تو روستا میگیرن.چراغ سر قبرمم یکی میاد خاموش میکنه.کم کم خرماهای اضاف اومده از مراسم ختم خشک میشن.همه مسافرهایی که از راه دور و نزدیک اومده بودن برمیگردن خونشون.تو این مدتِ بعد از چهلمم اون اتوبوسی که واسه ایاب ذهاب اومده بود تا حالا چهل تا سرویس جا به جا کرده.از آخرین باری که کانال روستامون برای مردنم پست کار کرده الان حدودا ۲۰۰تا پست گذشته.امام جمعه تا حالا دو بار خطبه نمازجمعه شو خونده. خلاصه همه چی به حالت قبل برگشته

کم کم فراموش شدم انگار نه خانی اومده نه خانی رفته کم کم دیگه تنها شدم من موندمو خودم من دیگه تنها سلامم به آفتاب اول صبح هاست که قبرمو گرم میکنه من شبا که سردم میشه خاک رو بغل میگیرم تشنه ام میشه خاک میخورم گشنم میشه خاک میخورم برای تفریح میرم خاک بازی خسته میشم رو خاک میخوابم دلم میگیره خاکای جلو چشم مو میبینم خلاصه اینجا تا‌چشم کار میکنه خاکه

تنها‌مونس و همدم توی قبرم خدام میشه همه میرن و تو میمونی برام هرچقد تو این دنیا بیشتر بهش فکر کرده باشم اونجا بیشتر بهم فکر میکنه به نظرم یه رابطه ی عمیقی بین این دو گذاره هست.تنهایی و خدا مگه اینجوری نیست که خدا‌خالق همه چیزه؟ خدایی که فرید و وحید و تنهاست بدون شک چشمه ای از تنهایی رو هم تو این دنیاآفریده خدای زیبا زیبایی آفریده خدا مهربان مهربانی و بدون شک چشمه ای از تنهایی تو این دنیا خلق شده که محبوب خداست

باید دنبال این تنهایی گشت جُستش و باهاش اُنس گرفت و واقعا ازش لذت برد تنهایی محبوب خدا کجاس؟! اصن اون تنهایی که به شدت برای ایجاد یک حس خوشایند بین خودش و بنده اش تو دنیا گذاشته کجاس؟

‌ تنهایی محبوب خدا کجاس؟!! ‌