اینکه در حالِ حاضر هیچکدوم از کارایی که دوستشون دارم رو نمیتونم انجام بدم واقعاً آزار دهنده‌ست.

خیلی وقت بود دلم میخاست بنویسم.. بنویسم که اروم بگیره این روح نا ارومِ من.. با کلمات بغض کرده ک یکی یکی از ذهنم عبور میکنن ک عین بچه ها استین ب دهن گرفتن و بی صدا میبارن ... البته ک منم دست کمی ازشون ندارم وقت و بی وقت اشکه ک در نزده میاد...

زن بودن هم موهبتِ پر دردسریه.

از روزهائی که بیشتر زنده بودم. و غمها احساسات آبکی‌ای بیش نبودن

بارون تند و تند و بی‌وقفه می‌باره. طبقِ عادت چشمام رو می‌بندم و به صداش گوش میدم‌ و میگم ای کاش سر راهش منم می‌‌برد و برنمی‌گردوند..

چرا سنی ک اینقدر منتظرش بودم اینجوری داره میگذره؟

گذر زمان فقط رفته‌رفته داره منو درونگرا و تنها‌تر میکنه. گذرزمان واسه‌م دزده. دزدِ آدمایی که واسه‌خودم نگهشون داشته بودم. دزدِ خوشحالیام. دزدِ دلخوشیام. دزدِ انگیزه‌هام و احساساتی که منو وادار به زندگی‌کردن میکرد. هرلحظه‌که میگذره به خودم میام و میبینم دو‌نه‌دونه‌ دارایی هامو از دست دادم. گذر زمان حتی دزدِ خودش بوده، آره. اون داره عمرمو جوونیمو میدزده و با خودش میبره. پوستم‌بی‌روح‌تر از قبل و تار موهام کمتر از قبل میشه.

گاهی هر کلمه‌ای که به زبونت‌ بیاری جفاست در حق غمت، فقط باید بذاری و بگذری. بدون توضیح، بدون حرف. شهادت گوارای وجودت:)

در حال حاضر پست گذاشتن تو چنلم می‌تونه یکم حالمو خوب کنه و حواسمو پرت کنه…