گاهی توی حالت "میل به معاشرت صفر" میشم. گالری خلوت میکنم. اکانتتکونی میکنم. ریمو، بلاک، سکوت، پاسخهای کوتاه. انگار آدمزده میشم. فقط مناسبم برای کنج خلوتم و دوری از آدمها.
گریه کردم. هق هق زدم وسط خیابون و بعد کمتر از پنج دقیقه انگار که هیچ اتفاقی نیوفتاده باشه رفتم گوشیمو شارژ کردم. فکر میکنی زن بودن چه شکلیه؟
و مابقی راه رو به اميد " لاتحزن " طی کردم.
دنیا همینه
آدمیزاد هم همینه