عجب صبحی. حال میده بری تراس چاییتو بخوری بپری پایین.

گاهی توی حالت "میل به معاشرت صفر" می‌شم. گالری خلوت می‌کنم. اکانت‌تکونی می‌کنم. ریمو، بلاک، سکوت، پاسخ‌های کوتاه. انگار آدم‌زده می‌شم. فقط مناسبم برای کنج خلوتم و دوری از آدم‌ها.

می‌خوام یه قرار بذارم با خودم آشتی کنم، خیلی دارم خودمو اذیت می‌کنم.

-

پایکوبی صداها روی رگای مغزمُ حس میکنم.

الان حس میکنم یه بیسکوییت پتی‌بورم ک زیاد تو چایی نگهش داشتنو غرق شده

واقعیت اینه دقیقا وقتی براش وقت میزاری ک دیگه از دست رفته..

من گفتم عیبی نداره، اما تا دلت بخواد عیب داشت.

کاش زندگیم به قشنگیِ بک‌گراندم‌ بود.

گریه کردم. هق هق زدم وسط خیابون و بعد کم‌تر از پنج دقیقه انگار که هیچ اتفاقی نیوفتاده باشه رفتم گوشیمو شارژ کردم. فکر می‌کنی زن بودن چه شکلیه؟ و مابقی راه رو به اميد " لاتحزن " طی کردم. دنیا همینه آدمی‌زاد هم همینه

؟