📪 پیام جدید رفت و دانستم که بودن، لحظه‌ای در باد بود، سایه‌ای بر بام هستی، زود رفت و یاد بود. من که در چشمش جهان دیدم، کنون فهمیده‌ام، آن جهانم، خود سرابی در سر فریاد بود. زندگی، چون خواب کوتاهی، نه آغاز و نه ختم، هر چه هست از ما و از این لحظه‌ی آزاد بود. خنده‌ی پوچی به من گفت: «ای غمین از رفتنش، خویش را دریاب، کاین رفتن همان بنیاد بود.» سکه فهمید از جهان، این هر دو رو یکسان بود، هر دو رو رنج است و هر لبخند هم بر باد بود. #سکه #دایگو

از شعر های شما.

ما نداریم سر آنکه ندارد سر ما. - الهی‌همدانی

یار ما چون نیستی با هر که خواهی یار باش. - وحشیبافقی

بوسه؛ به قیمت دهد جان ببرد رایگان. - امیرخسرودهلوی

ترجمانی، هرچه ما را در دلست. - مولانا

گلستان خیالم، ز تو پر نقش و نگار. - حافظ

شعر در حوالی تو یعنی ترافیک واژه. - رامینمعین

بوسه ات چه متن مفصلی بود. - بیژنالهی

بند رختی وسط طوفانم. - احسانافشاری

در دفتر‌ جهان ورق باد برده‌ایم. - صائبتبریزی

حاصل رنجم چه بود؟ حسرت و افسوس. - فاضلنظری