توهمانی‌که‌دلم‌لک‌زده‌لبخندش‌را‌ او‌که‌هرگز‌نتوان‌یافت‌همانندش‌را. 「  𝐄𝐍𝐙𝐄𝐕𝐀𝐄  」

قدر اهل درد صاحب درد می‌داند که چیست مرد صاحب‌درد، درد مرد، می‌داند که چیست هرزمان در مجمعی گردی چه دانی حال ما حال تنهاگرد، تنهاگرد، می‌داند که چیست رنج آن‌هایی که تخم آرزویی کشته‌اند آن‌که نخل حسرتی پرورد می‌داند که چیست آتش سردی که بگدازد درون سنگ را هرکه‌ را بودست آه سرد، می‌داند که چیست بازی عشق‌ست کاینجا عاقلان در شش درند عقل کی منصوبهٔ این نرد می‌داند که چیست قطره‌ای از باده‌ی عشق‌ست سد دریای زهر هرکه یک پیمانه زین می‌ خورد، می‌داند که چیست وحشی آنکس را که خونی چند رفت از راه چشم علت آثار روی زرد می‌داند که چیست 「  𝐄𝐍𝐙𝐄𝐕𝐀𝐄  」 

نمی سازد اجل از گفتگوی عشق خاموشم من آن طفلم که درس خویش در آدینه می خوانم 「  𝐄𝐍𝐙𝐄𝐕𝐀𝐄  」